Biuletyn Informacji Publicznej
Profesor dr hab. Teresa Maria Wrońska–Nofer przez całe życie zawodowe związana była z Instytutem Medycyny Pracy (IMP) w Łodzi. W 1955 r., zaraz po ukończeniu studiów na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Łodzi, rozpoczęła pracę na stanowisku asystenta w Instytucie Medycyny Pracy w Przemyśle Włókienniczym i Chemicznym (ówczesna nazwa IMP).
W 1965 r. ukończyła drugi kierunek studiów – biologię w zakresie biochemii na Uniwersytecie Łódzkim. Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskała w 1969 r. na Uniwersytecie Łódzkim na podstawie pracy pt. „Zaburzenia w metabolizmie cholesterolu w doświadczalnym zatruciu CS2 u zwierząt”. W 1980 r. zdobyła stopień docenta dr hab. n. farm. w zakresie toksykologii na podstawie ogólnego dorobku naukowego i przedłożonej rozprawy pt. „Niektóre zaburzenia metabolizmu cholesterolu i ich udział w rozwoju doświadczalnej miażdżycy u szczurów narażonych na dwusiarczek węgla”. W 1991 r. otrzymała tytuł profesora nauk przyrodniczych. W latach 1960–1967 kierowała Pracownią Biochemii w Zakładzie Toksykologii, a od 1978 r. była kierownikiem Zakładu Biochemii, który powstał dzięki Jej aktywności badawczej i organizacyjnej.
W okresie pracy w IMP profesor Wrońska-Nofer brała udział, także jako kierownik, w wielu projektach naukowych dotyczących oceny skutków narażenia na substancje chemiczne zarówno w doświadczeniach na zwierzętach, jak i w badaniach epidemiologicznych, finansowanych ze źródeł krajowych i międzynarodowych, w tym w projektach polsko-amerykańskich.
Profesor Wrońska-Nofer miała znaczące osiągnięcia w zakresie badań podstawowych dotyczących mechanizmu działania przemysłowych substancji toksycznych, m.in. chlorku winylu, kadmu, tlenku węgla, a w szczególności dwusiarczku węgla (CS2). Szczególnie dużo uwagi poświęciła badaniom biochemicznych mechanizmów powstawania miażdżycy w zatruciach CS2. Jako pierwsza opisała wpływ CS2 na procesy pro- i antyoksydacyjne oraz modyfikacje lipoprotein niskich gęstości (LDL). Badania te, poza znaczeniem poznawczym, miały też aspekt praktyczny – stały się podstawą rozszerzenia badań wstępnych i okresowych u pracowników narażonych na CS2 o oznaczanie we krwi niektórych lipidów i lipoprotein.
Dalsze badania prowadzone przez Wrońską-Nofer dotyczyły przemiany witamin (wit. PP, wit. B6) i oceny ich wpływu na przebieg zależnych od nich procesów biochemicznych w warunkach narażenia na CS2. Za cykl badań nad biologicznym mechanizmem działania CS2 otrzymała w 1973 r. nagrodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. W późniejszym okresie zajmowała się toksycznym działaniem podtlenku azotu (NO) u personelu sal operacyjnych i opisała jego mutagenne działanie oraz wpływ na metabolizm witaminy B12. Była autorką ponad 100 publikacji naukowych, głównie w czasopismach zagranicznych. Swoją ostatnią pracę naukową opublikowała w 2015 r. w wieku 82 lat! Brała ponadto czynny udział w pracach Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego, Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy i Polskiego Towarzystwa Biochemicznego.
W okresie ponad 60-letniej pracy we wszystkich swoich działaniach profesor Wrońska-Nofer kierowała się troską o rozwój IMP. Brała czynny udział w opracowywaniu kierunków badawczych Instytutu, była też zaangażowana we wdrażanie nowoczesnych metod analitycznych w jego laboratoriach. W dowód uznania za wniesienie istotnego wkładu w działalność Instytutu Wrońska-Nofer otrzymała w 2004 r. Medal za Zasługi dla Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi imienia prof. J. Nofera.
Za całokształt pracy naukowej i organizacyjnej profesor Wrońska-Nofer została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi (1970 r.), Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974 r.), Odznaką za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia (1975 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1979 r.) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989 r.).
